دلهايتان را بهاري كنيد/كمكمان را چگونه به دست نيازمندان واقعي برسانيم.


چند روز قبل در يكي از استانهاي محروم بمنظور انجام صله ارحام و توزيع سبد غذايي بين خانواده هائي كه بدليل فوت سرپرست خانواده و يتيم شدن فرزندان، تحت حمايت" موسسه خيريه عترت بوتراب" هستند افتخار ديدار آنان، در منازلشان را داشتيم، در اين بازديدها بعضا به آشپزخانه نيز سر مي زديم، متاسفانه در 80 درصد اين خانواده ها قابلمه غذا بكار نبود يا داخل قابلمه روي اجاق اثري از گوشت نبود و واقعا مشخص نبود چه غذايي در حال طبخ است .


وقتي به چهره اين فرزندان عزيز نگاه مي كرديم ضعف و كم خوني در اكثر آنان مشاهده مي شد، اما عزت نفس آنان بسيار بالا بود به طوري كه مارا دعوت به صرف غذا و پذيرائي مي كردند.
آنچه از وسايل خانه داشتند تميز بود و آثار خانه تكاني ايام عيد مشهود و عده اي در حال شست و شوي فرش منزلشان بودند.
موسسه خيريه عترت بوتراب در 5 استان محروم كشور به 8880 كودك يتيم كه880 نفرشان دانشجو هستند و به مادران آنها خدمات معيشتي، تحصيلي، فرهنگي، درماني، و مسكن ارائه مي دهد.
اما در كشور ما با حدود 80 ميليون نفر جمعيت آيا مي دانيم چند ميليون خانواده فاقد سرپرست وجود دارد كه وضعيتي تاثر برانگيز دارند و نيازمند حمايت هستند؟
در اين ميان نقش ما چيست؟ آيا ما به عنوان يك انسان مي توانيم با خيال راحت براي فرزندانمان پوشاك عيد نوروز بخريم ،شيريني و ميوه تهيه كنيم، در حالي كه جمعيت كثيري از مردم كشورمان فرا رسيدن عيد برايشان ايام غصه داري و شرمندگي از فرزندان است .
آيا مي توانيم به اين هموطنان عزيز فكر نكنيم و شب با خيال آسوده سر بر بالين بگذاريم و بازهم خودرا انسان بناميم .
آيا مي دانيد اگر عضوي از اين خانواده هاي نيازمند وارد چرخه آسيب هاي اجتماعي شود ،ممكن است خانواده هاي ديگري را هم درگير آسيب اجتماعي كند؟ اگر چنين فردي به بزهكاري بپردازد، از ديوار منزل كسي بالا برود و فسادي انجام شود آيا ما كه دست روي دست گذاشتيم و تماشا كرديم و كاري نكرديم مسئول نيستيم، وجدانمان چه مي گويد و در روز واپسين آيا مي توانيم جوابگوي خداوند متعال باشيم .
البته متاسفانه شرايط اجتماعي ما خيلي تغيير كرده است و تشخيص نيازمند و غير نيازمند بسيار مشكل شده است .
در گذشته هاي دورتر فقرا شلوار هاي وصله دار و كفش هاي پاره مي پوشيدند، سر وضع پريشاني داشتند و به راحتي مي شد آنها را از ديگران تشخيص داد، اما اكنون ظاهر افراد چندان نشان دهنده استيصال و فقر آنان نيست .
كساني نيز كه در معابر دست به تكدي گري مي زنند معمولا نيازمند واقعي نيستند، اكنون چه بايد كرد؟ و كمكمان را چگونه به دست نيازمندان و فقراء برسانيم تا به تكليف شرعي خود عمل كرده و دينمان را نسبت به جامعه ادا كرده باشيم .
به قول آن انديشمند فرزانه "چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد."

در حال حاضر موسسات خيريه بسياري در كشور تاسيس شده كه وظيفه شان بررسي و تشخيص نيازمندان واقعي وارائه كمك مردمي به آنان است .
از آنجايي كه موسسات خيريه موظف به شفاف سازي خدمات و عملكرد مالي خود هستند، بهترين روش همراه با اطمينان سپردن مسئوليت توزيع كمك نقدي و جنسي به موسسات خيريه است پس نيكوكاري چندان سخت نيست.

انتظار بزرگي از شما نيست، كافي است به اندازه توانتان كمك مورد نظر را در اختيار يكي از موسسات خيريه مرتبط قرار دهيد و مطمئن باشيد كه نيت خير و نيكو كاري شما برآورده مي شود .
برادران، خواهران با اندكي گذشت مي توانيم نيازمندان را در زيبائي و شكوفائي عيدمان شريك كنيم، بعد مي توانيم از ته دل بخنديم و لبخندي هرچند اندك هم بر لب مستمندان بياوريم، تا آرامش پيدا كنيم و بتوانيم ادعا كنيم كه ماهم انسان هستيم و دلهايمان بهاري شده است.


نبي اله عشقي ثاني مشاورعالي خانه خيرين ايران